ناکجا در تلگرام
توییتر ناکجا را دنبال کنید!
فروشگاه کتاب ناکجا در پاریس

آخرین جمله‌ات گرانبهاترین داشته‌ی زندگی‌ام بود. تصورش را بکن در چنین زمانه‌ای که قیمت یک کتاب کمتر از هزینه‌ی تهیه‌ی یک وعده غذاست. تصورش را بکن در این زمانه چند نفر گرانبهاترین داشته‌ی زندگی‌شان یک جمله است؟ سعید منافی |  پیر مرگ

من هر شب به تو خیانت می‌کنم

 من هر شب به تو خیانت می‌کنم

داستان کوتاه | مرضیه آرمین

 

من اعتراف می‌کنم که به قصد خیانت بیدار شدم. تمام روز فکر کردم که باید دقیقا چه کنم تا از فکر، به تو خلاص شوم.

تمام کمد را بیرون ریختم، تمام لباس‌هایم را یکی یکی امتحان کردم تا این یکی را پیدا کردم، همان که غیرتت برایش گل می‌کرد. همان که خواستی یک‌بار از تنم به زور درآری، همان که یک‌بار هم بخاطرش میلت به من را صد برابر کرد و تو را در من ادامه داد. بر تن کردمش و پهن شدم در خیابان و رفتم. به قصد خیانت رفتم. باران بود بوی خاک و نم برگ درختان. تمام چشم‌های عابران بر من می‌خوابیدند و من معذب بودم. رفتم تا به باری رسیدم و نشستم.

و شروع شد. و نوشیدم و نوشیدم و سرکشیدم. ساعت‌ها. بوی الکل از بدنم ساطع می‌شد. چشمانم همه جا را لیوان لیوان الکل می‌کرد. من باید می‌توانستم. نیازم به فراموشی را همین پر می‌کرد.

در تعقیب و گریز وجدانی که نمی‌دانم از کجا می‌آید و احساسات عاشقانه‌ای که در نهایت به هیچ کجا نریخت، بودم، مردی رد شد. من از من قوی‌تر شد، بلند شد و بدنبالش دوید. من در من از من تغییر کرد، پیشی گرفت. من به خیانت نیاز داشتم. طعمش را نچشیده بودم. مرد را صدا کردم. رویش را برگرداند. ناگهان فاحشه شدم. چشمانم را اندکی جمع کردم و لب‌هایم را به بیرون تاب دادم. در من خیره شد. لبخند زد و تمثال شهوت شد. مرد را کشیدم. چنگ انداختم. گریبانش را گرفتم. بردمش، بردمش. می‌کشیدمش. اما کم بود. یک مرد کم بود. بیشتر گشتم. بیشتر مرد می‌خواستم. شدت شهوت خیانتم نباید در حسرت می‌ماند.

کشیدم. علف کشیدم. وجود خیسِ الکل و باران و علف، رفت بالا. سفیدی بی‌خیال کننده از مغزم رفت در خون و عبور کرد و رفت در پوستم خوابید و زنانگی‌ام را پاره کرد. بیداری من بود و خنده و فریاد و خواهش تن و تب و من می‌خندیدم و به تو فکر نمی‌کردم دیگر. تو یک نفر بودی همیشه که بر تن من دست می‌کشیدی. حالا چندین نفر بودند و لذت تو چندین برابر می‌شد. دیگر تو یک عدد نبودی و نبودنت غصه‌دارم نمی‌کرد. تو نه، بعدی‌ات. تمام مردان هرزه را جمع کردم دور خودم.

و شروع شد. و نوشیدم و نوشیدم و سرکشیدم. ساعت‌ها. بوی الکل از بدنم ساطع می‌شد. چشمانم همه جا را لیوان لیوان الکل می‌کرد. من باید می‌توانستم. نیازم به فراموشی را همین پر می‌کرد.

 

 چشم‌ها می‌سوختند در حسرت دیدن تنم. تجسم تصور لختی و رختخواب و صدای شب، بیدارم می‌کرد، چشمانشان برق می‌زد. من هم عشوه‌وار دامنم را بالا می‌زدم و یا حلقه‌ی پیراهنم را پایین می‌انداختم و دیوانگی هرزه‌ها را جشن مدام می‌گرفتم. درست مثل دیوانگی چشمان تو بودند از اول تا آخرین لحظه. دست بدستم می‌کردند. مرا می‌کشیدند. دست می‌زدند. لمسم می‌کردند. شاد بودم. خیانت نزدیک‌تر می‌شد. می‌دوید به سویم. دستم را گرفت و خودم را در آغوشش پرت کرد. چند مرد را با خودش کشید. به وجد آمدم. دیگر وقتش بود. می‌کشیدمشان با تمام دست‌هایی که بر فراز جسمم، داشتم. دستانم بیشتر و بیشتر می‌شدند. می‌کشیدم مردها را روی زمین و هوا تا برسیم، زودتر برسیم. می‌ترسیدم فرود بیایم. رسیدیم به در خانه. من می‌خواستم تقسیم شوم بین تمام مردهای دنیا. بدنم را باید می‌دادم. من نیاز داشتم به دیدن تقسیم‌بندی پیکر زنی که قلبش تکه تکه شده بود و بی صاحب مانده بودن هر کدام از تکه‌ها. تکه‌هایی که له‌له دستانت را می‌زدند برای جمع شدن. دستانی که دیگر نبودند و مرا معلق رها کردند و گم شدم و پشت کردند به من و فاحشه شدم. دلم خواست.

 پله‌های راهرو را رفتیم بالا. پله‌هایی که زمانی، نه خیلی قدیم، چشم‌های تو در آن جا ماند. و من هر روز سلامشان می‌کنم و بدرقه‌ام می‌کنند و عصرها چشم‌های چشم انتظار، خستگی‌ام را از همان شروع قدم در راه پله، می‌گیرند. این‌بار نگران شدند و وحشت‌زده بدنبالم آمدند و نمی‌گذاشتند پله‌ها تمام شوند و من پوزخند می‌زدم به تو. مردها مرا از سویی می‌کشیدند و این گوی‌های وحشت زده از سویی دیگر. پاره که می‌شدم، به در رسیدم. باز کردم و همه با هم رفتیم در خانه‌ای که حسرت و بوی تن تو در آن جا مانده بود. خواستم تو را پشت در بگذارم که نشد. از سوراخ کلید آمدی. من تو را از هرجا که پرت می‌کنم بیرون، از جای دیگر می‌آیی. رسیدیم به آینه، که بزرگ شد. باران صدا می‌داد. بلند و بلندتر. آینه رنگ شد، حجم شد. از آینه بیرون می‌پریدی و حلقوم مردان من را می‌گرفتی و گاز می‌زدی و زورت نمی‌رسید و برمی‌گشتی در آن. قدرتت کم شده. تو داری می‌میری. لبخندی به غیرت و ناتوانی‌ات در برابر شهوتم زدم. مردانم جرات پیدا کردند و حمله کردند. لباس‌هایم را می‌دریدند، پاره می‌کردند و من خیره بودم در آینه‌ای که رنگت از آن پریده بود. تقصیر من نبود. از سفیدی گَچَت معذرت خواستم. در زندگیِ انتظار، فقط خیانت آرام‌بخش است.

 چشمانم را بستم. دریدم. دریدند. پیچیدم. پیچیدیم. چنگ زدم. گاهی هم ناخن حسرتم را در آینه فرو می‌کردم. نگاه کردن در آینه دیگر جرات می‌خواست. من جلوی چشمانت به تو خیانت می‌کردم. مگر تو نمی‌کنی؟ مگر تو نکردی؟ باز خشم از من زد بالا و زل زدم در چشمانت که بالای سر همه‌ی ما ایستاده بودند و وحشی شدم و شروع کردم و ادامه دادم. کاش من مرد بودم و به تو تجاوز می‌کردم. کاش انتقامم از تو را، ازتن کبودم نمی‌گرفتم. ادامه دادیم. مردها را بر تنم می‌کشیدم. پوست گرم، عرق، تن، نیازم بود. و من ارضا می‌شدم مدام. و همه‌جا سفید می‌شد و بوی من، بوی زن، بوی خوش زن در اتاق می‌پیچید مدام. بوی من که تنها دوست داشتم تو دوستش داشته باشی و نشد. من محکوم بودم به خیانت. فضا، علف، الکل، بو، ارضای مدام... مدام... نه، نمی‌دانم چرا خواهش تن باقی می‌ماند. یک جای کار می‌لنگید. تمام شب، تا صبحی که یادم نیست کی بود و فقط روز شده بود، تکرار مدام‌ها بود تا، همه، تن خسته و عریان، بر تخت، رها شدیم. هر چند هر از چند گاهی هم دستی به خواهش روی سینه‌ام کشیده می‌شد.

نور چشمانم را کتک زد و بیدار شدم.

هیچ چیز یادم نمی‌آید از دیشب. جز چنگ ناخن حسرت و رگ‌های پاره شده‌ی چشمانم از فرط گریه و زاری، جز چشمان تو که با من از در آمدند تو و کنارم آرام گرفتند و بغلشان کردم. جز حسرت خیانت. باز به تو نگاه کردم. پیراهنت را که در آخرین شب شهوت خانگی‌ات از کمدت برداشته بودم، تنم بود. پیراهنت به تو خیانت کرد تمام دیشب.

 من هر شب به تو خیانت می‌کنم.

 


مرضیه آرمین

مرضیه آرمین

۱۳۶۲
تهران

مرضیه آرمین نویسنده و وبلاگ نویس، آذر ماه سال 1362 در تهران متولد شد. وی در سال ۱۳۸۵ برای تحصیل رشته‌ی حقوق، وارد دانشگاه علامه طباطبایی شد که پس از گذشت چند ترم، اجازه‌ی ادامه‌ی تحصیل وی سلب شد. آرمین داستان‌نویسی را از نوجوانی آغاز کرده و چند دوره‌ی فیلم‌نامه نویسی را نزد فریدون فرهودی در کلاس‌های فیلم‌نامه نویسی ...

  • خیلی هم قشنگ

    خیلی هم قشنگ

    ارسال شده توسط JAHANI در پ., 2013-03-14 09:04.

  • خوب بود:

    کاش من مرد بودم و به تو تجاوز می‌کردم. کاش انتقامم از تو را، ازتن کبودم نمی‌گرفتم.

    ارسال شده توسط aminrp (تایید نشده) در ش., 2013-01-19 21:39.

  • بسیار عالی مزگانم با اشک

    بسیار عالی
    مزگانم با اشک چشمانم آبتنی می کنند

    ارسال شده توسط بهار (تایید نشده) در س., 2012-10-30 14:57.

  • مقاله یا داستان کوتاه؟

    ینی واقعا درک تفاوت مقاله و داستان کوتاه اینقدر سخته!

    ارسال شده توسط ناشناس (تایید نشده) در چ., 2012-09-26 13:02.

  • "بوی خوش زن" ! بوی زن خوش یا

    "بوی خوش زن" !
    بوی زن خوش یا بوی خوش زن!
    مثلا میخاستی تو این مقاله خز در پیت که سرشار از نشانه های بی سوادی و توجیه گری هست خودتو مبرا کنی و شهوتی که داریو بندازی گردن مرد هرزه تر از خودت؟!
    جفتتون بوی تعفن و کثافت میدهید .

    ارسال شده توسط جفتتون بوی تعفن و کثافت میدهیn (تایید نشده) در د., 2012-09-24 05:37.

  • شاهکار بود

    شاهکار بود

    ارسال شده توسط احسان شیری در د., 2012-08-13 06:56.

  • متاسفم از کسی که با نشر چشمه یا اروتیسم نطر نوشته...

    متاسفم از کسی که با نشر چشمه یا اروتیسم نطر نوشته...
    این نشون می ده که ابدا حتی متن رویی و سادهٔ داستان شما را نرفته است. متاسفانه در ایران با دستکاری کامل روح و احساس و دریافت و درک مانع از فهم یک حس سادهٔ زنانه می شوند. حس زنی که به هر دلیل در سراسر جهان به سادگی ترک می شود، گاه صرفا برای تنوع طلبی، گاه از سر تلافی عقده های شخصی اوج گرفتهٔ مردانه، گاه برای تجربهٔ حس ترک یک عاشق و گاه چون طعم مناسبی نیافته اند یا حس هم عرضی وجود نداشته برای شخص او.

    به هر حال این یک حس بسیار عادی برای چنینکسی است و چه زیبا، طبیعی و دقیق تمامی این حسهای ظریف را به رشتهٔ تحریر درآورده ایٰ امیدوارم شمار چنان نظرهای تدریجاً به صفربرسد و مردان ما سرانجام به حدی برسند که بالاخره بفهمند.

    ارسال شده توسط ladanmokhtari در ی., 2012-07-22 20:15.

  • دردناک بود.... گریه کردم.

    دردناک بود.... گریه کردم.

    ارسال شده توسط ناشناس (تایید نشده) در چ., 2012-07-11 06:43.

  • نوشته اگر هم خط فصه اش جذاب

    نوشته اگر هم خط فصه اش جذاب است اما از عدم یکدستی جمله بندی ها رنج می برد. گاهی فاخر و ثقیل است گاهی گونه ای دیگر

    ارسال شده توسط سعید (تایید نشده) در د., 2012-07-09 01:02.

  • اروتيسم هميشه جذاب نيست،

    اروتيسم هميشه جذاب نيست، اروتيسم هميشه خواستني نيست، هميشه مد نيست. بايد ديد اگر اروتيسم اثر را از او گرفتي، چه براي گفتن باقي مي‌ماند، چه براي نشان دادن؟ چيزي مي‌ماند؟

    ارسال شده توسط ف (تایید نشده) در ش., 2012-06-30 18:29.

  • پیشنهاد

    بدید به نشر چشمه تا چاپش کنند!

    ارسال شده توسط مریم26 (تایید نشده) در جمعه, 2012-06-29 04:51.

برای ارسال نظر ثبت نام کنید یا اگر عضو هستید وارد شوید :
- ورود
- عضویت

نظر شما بعد از تایید مدیریت وبسایت منتشر خواهد شد.
با تشکر